Crashit schreef:De laatste tijd is er een debat in de maatschappij over hoe wij de normen en waarden weer terug kunnen krijgen. Hoe moet je dat doen?
Allereerst zou ik het willen omdraaien, dus waarden en normen. Een norm die op zichzelf staat is een dogma; een norm die wordt gekoppeld aan een waarde is een zinvolle spelregel van wat wel en niet acceptabel wordt geacht.
Voorbeeld: een waarde is dat we mogen kiezen, de norm die daaraan gekoppeld wordt is dat we landelijk enkel voor de Tweede Kamer mogen kiezen. De TK alleen is zonder dat daar de waarde van het kiezen aan vooraf gaat, is waarde-loos en wordt een machtsinstituut.
De vraag is m.i. dan ook ten eerste de inventarisatie van waarden, waarbij we rekening dienen te houden dat we in een democratie leven en niet in een theocratie. Die waarden moeten dus legitiem kunnen zijn voor het hele volk! Politiek bedrijven in een democratie is ervoor zorgen dat het volk a.h.w. regeert, hoewel dat nooit helemaal kan.
Ik las hierboven bepaalde waarden, zoals 'iedereen mag doen wat hij zelf wil' en 'vrijheid, blijheid'. Jammer dat deze waarden echter in het negatieve getrokken worden, want daar ligt een frustratie aan ten grondslag. Ligt die frustratie em daarin dat je jezelf beperkt voelt door die waarde? Dus dat jouw vrijheid door iemand ander's vrijheid tot onvrijheid bij jou heeft geleid? In dat geval is het op z'n plaats om er ook een norm (spelregel) aan te verbinden. Bijvoorbeeld, stel: jouw vrijheid om christen te zijn mag in Nederland niet tot onvrijheid worden gemaakt door de islam. De norm, die je daaraan kunt verbinden om dat te voorkomen, is dan dat godsdienstvrijheid bepaalde beperkingen krijgt opgelegd die nuttig zijn om ieders vrijheid op dat punt in stand te houden.
Wat ik hierboven in de reacties lees, is een soort opdringerigheid hier en daar en een angst om iets te verliezen. Strakke regels en het opdringen van een mening zijn overigens vaak methoden, die uit angst voortkomen en overbelicht worden. Niet om Crashit aan te vallen, maar ik hoor heel vaak de term 'normen en waarden', daar waar men het dan wel weer over 'rechten en plichten' heeft ipv 'plichten en rechten' en het daar dus correct doet. Ik ben nogal een purist, dus neem 't me niet kwalijk dat ik dit even rechtzet. Het gaat n.l. niet enkel om een taalconstructie, maar gemiddeld om een manier van kijken naar politiek binnen een democratie. Wat ik bij fundamentalistische christenen veel bespeur is exact hetzelfde als wat we bij fundamentalistische moslims in de praktijk soms een graadje erger meemaken en dat is niet democratisch en niet-Nederlands.
Welke waarden en normen ik dan zelf tot slot belangrijk vind, zijn o.a. vrijheid van godsdienst, sociale voorzieningen, respect voor ieders opvattingen en levensstijl, vrijheid van meningsuiting en een vredig kunnen samenleven binnen een multiculturele maatschappij. De normen die ik daaraan verbind, zijn een eerlijke democratie en stemrecht, een op het welzijn van de individu gerichte toetsing van arbeidsongeschikten en werklozen, duidelijk omschreven regels m.b.t. de inhoud van het onderwijs en consequent sanctioneren bij discriminatie op grond van geslacht, ras, levensovertuiging en seksuele geaardheid in het algemeen maatschappelijk leven (wonen, onderwijs en werken) en journalistieke vrijheid met consequente sancties op grond van laster, smaad(schrift) en ernstige kwetsingen die in strijd zijn met artikel 1 van de grondwet.